Rob Woo †

Rob Woo †

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:Mensen
  • Bericht reacties:0 Reacties

Soms kan de dood van iemand die je niet eens heel goed kent je enorm aangrijpen. Dat overkwam mij met Rob Woo die opeens geen foto’s meer plaatste op Facebook. Ik dacht dat hij het medium gewoon even zat was en ik besteedde er eerst weinig aandacht aan. Misschien wilde ik ook gewoon niet weten dat het slecht met hem ging.

De eerste keer dat ik hem zag was bij de Oude Kerk, waar ik bezig was foto’s te maken van de mensen die voorbijkwamen. Hij kwam de brug oplopen en zijn gezicht intrigeerde me. Ik wachtte totdat hij vlak voor me liep en drukte op de sluiterknop van mijn camera. Dat was ook het moment dat hij doorhad dat ik hem fotografeerde en bij het bekijken van de foto, later die die dag, zag ik dat hij mijn actie niet op prijs had gesteld.

Zijn blik was niet boos, maar mild verwijtend. Die foto bleef me bij en op een dag zag ik iemand een foto plaatsen van zijn overleden vrouw en ik herkende hem van de profielfoto. Er was geen twijfel mogelijk. Het was die man die ik zo schaamteloos recht in zijn gezicht gefotografeerd had. Ik deed een vriendschapsverzoek en begon hem te volgen.

Het moet bijna acht jaar geleden zijn geweest. Ik kan vaak slecht slapen en hij ook, dus we kwamen elkaar diep in de nacht als het ware tegen in de dunbevolkte Facebookfeed. Ik plaatste mijn recente foto’s en hij plaatste bijna uitsluitend foto’s van zijn overleden vrouw.

De eerste paar jaren vond ik dat vreemd. Steeds weer diezelfde foto’s van hun gelukkigste dagen hier en in Parijs. Ik dacht in mijn naïviteit dat hij gewoon vergeten was welke foto’s hij al eerder geplaatst had. Dat ging zo jaren door, totdat het langzaam tot mij door begon te dringen waar hij mee bezig was. Hij was gewoon niet van plan zijn Petra uit zijn leven te laten gaan. Veel andere mannen van zijn leeftijd die hun vrouw verloren hadden, zag ik dat juist wel doen. Zij sloten na verloop van tijd het verleden af en plaatsten weer foto’s van een vakantie met een nieuwe partner en dat zou je ook iedereen gunnen, maar dat was niets voor Rob Woo. Zonder onderbrekingen bleef hij dezelfde foto’s van Petra opnieuw plaatsen.

Voor Rob was zijn liefdesleven voorbij met het overlijden van zijn Petra en hij had daar duidelijk ondraaglijk verdriet van. Ik keek – zonder dat meteen beseft te hebben – naar een liefdesgeschiedenis die door hem steeds weer nieuw leven werd ingeblazen.

Rob was in werkzame bestaan hoofd van de J.J. van Noortschool en hij kende vrijwel alle namen van zijn leerlingen nog. Hij woonde hier in de buurt, al weet ik niet eens precies waar. Heel af en toe hadden we diep in de nacht wat korte uitwisselingen over mensen uit het verleden, zoals Pistolen Paultje en Frits van de Wereld, die wij beiden oppervlakkig hadden gekend. Bij het het produceren van het lentenummer van OpNieuw had ik aandacht aan hem willen besteden, maar hij reageerde niet op een bericht via Messenger. Op zijn profiel stond een illustratie van Heer Bommel met daaronder de tekst: ‘Komt er nu nóóit een einde aan het lijden van een heer?’

Meestal waren de dagen waarop hij illustraties van Heer Bommel en Tom Poes plaatste zijn betere dagen, maar dit bleek na enige tijd zijn op één na laatste bericht op Facebook te zijn geweest.

Rob Woo werd op 25 februari op Zorgvliedt gecremeerd, terwijl ik een interview met hem voor een volgend nummer zat in te plannen, omdat ik maar niets van hem hoorde. Dat vond ik behoorlijk oppervlakkig van mezelf. Al die jaren, zelfs als ik niet actief was op Facebook, controleerde ik of Rob nog een foto geplaatst had om er een ‘like’ op te geven, wat vrijwel niemand meer deed en nu had ik het gewoon te druk gehad met de productie van OpNieuw.

Rust zacht, Rob!

Hans van der Kamp

Geef een antwoord