Je bekijkt nu Interview Rob Schrama

Interview Rob Schrama

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:Mensen
  • Bericht reacties:0 Reacties

Kunstenaar en activist Rob Schrama heeft een breed netwerk op social media. Hij plaatste de cover van OpNieuw en al vrij snel werd door mensen buiten ons distributiegebied gevraagd waar het nummer te koop is. OpNieuw is niet te koop, maar wordt vrij gedistribueerd binnen de Nieuwmarktbuurt, vandaar dat we – speciaal voor hen – het interview op onze site plaatsen.

Hoe komt het dat jij in de voetsporen van provo Robert Jasper Grootveld bent gestapt en vlotten bent gaan bouwen?

Er kwam een initiatief van stadsdeel centrum en dat heette ‘Centrum begroot’. Iedereen kon ideeën inleveren die te maken hadden met het verbinden van mensen en meer groen in de stad. Toen ben ik gekomen met het initiatief ‘drijvende tuinen voor de Oostelijke eilanden’. Die bestaan eigenlijk al.
In de Entrepothaven liggen de drijvende tuinen die gemaakt zijn door Robert Jasper Grootveld. Toen hij lang geleden op een vlotje zat, een soort klomp waarin hij ging ontbijten, zag hij dat in het water veel rotzooi dreef, met name piepschuim en toen is hij met piepschuim gaan experimenteren en ontdekte dat het een materiaal is dat in grotere blokken gebruikt kan worden om vlotten te bouwen.

Dat deed hij eigenlijk om mensen bewust te maken van de stijgende waterspiegel. Als iedereen zijn eigen vlot zou bouwen, konden we met z’n allen droog blijven bij een watersnoodramp, maar hij ontdekte ook dat als je die blokken aan mekaar knoopt en met steigerdoek af bindt, dat je daar dan teeltaarde op kunt storten en gewoon gewassen kunt verbouwen. Dat je dus op die manier drijvende tuinen kunt maken. Een aantal van zijn drijvende tuinen in de Entrepothaven zorgen voor een mooie diverse plantenpracht en dat wordt door de buurtbewoners enorm gewaardeerd.

Ik zag dat je behoorlijk actief was om op social media de gewenste stemmen voor je project binnen te halen.

Ja, ik had al het gevoel dat weinig mensen zouden stemmen. Het is een initiatief van de gemeente en ik heb in het verleden ook wel eens van die briefjes voorbij zien komen, maar ik heb toch de neiging die dan te laten liggen, vaak is de tekst te lang en te oninteressant. Laat staan dat je dan ook nog gaat stemmen. Dat blijkt ook wel, want er heeft maar zo’n acht procent van de bewoners boven de dertien jaar in Amsterdam gestemd.

Dus ik dacht toen al, elke stem die ik binnenhaal is welkom, want zoveel mensen zullen er niet gaan stemmen en als ze dan gaan stemmen laten ze dan in ieder geval ook op mij gaan stemmen.

Hoe loopt de samenwerking met de gemeente?

Nou, er was eigenlijk gezegd dat er een feestelijke overdracht van de prijs zou komen en dat ging niet door vanwege Corona, dus eigenlijk was er vooral een oorverdovende stilte. Later bleek dat slechts één persoon van de gemeente zich met die projecten bezighield en die kreeg het druk, allereerst om iedereen te bedanken met een denkbeeldige cheque en een klein cadeautje. We kregen allemaal droogbloemen.

Daar gingen wat weken overheen en daarna vroeg ik wanneer dat geld nou eigenlijk kwam. Toen kreeg ik te horen dat ze de loterij niet waren. Het was niet de bedoeling dat wij geld kregen. Het was
de bedoeling dat de gemeente dat allemaal ging uitvoeren. Mijn reactie was: Ja, maar wij zijn een project begonnen met en voor buurtbewoners, dus wij gaan die vlotten bouwen. Ik kon me niet voorstellen dat de gemeente daar experts voor had. Vervolgens kreeg ik bericht dat we eerst alle vergunningen moesten gaan aanvragen en toen heb ik gezegd dat we zo niet
werken. Zo hebben we nooit gewerkt met de vlottenbouw. Je gaat die vlotten eerst bouwen, blok voor blok, en dan ga je met de buurt praten hoe ze zo’n vlot willen hebben en vooral wáár ze het willen hebben.

Pas op dat moment kun je met Waternet en andere vergunningverstrekkers gaan praten. Wij wilden
graag aan al die voorwaarden voldoen, maar pas in een veel later stadium. Uiteindelijk wist ik de gemeente daarvan te overtuigen en kwam de toezegging dat wij dat geld zouden kunnen krijgen. Niet het geld, maar de toezegging dat het zou komen.

Inmiddels ben je ook verzeild geraakt in een ander project, ook wel bekend als ‘de sigaristen’. Waar komt die term eigenlijk vandaan?

Ja, ik ben natuurlijk actiekunstenaar. Ik heb altijd geprobeerd kunst en actie tot een geheel te brengen en het is nu tijd om als kunstenaar in verzet te komen. De gemeente Amsterdam heeft
veel geld nodig voor achterstallig onderhoud en voor de Coronamaatregelen. Nu willen ze zwaar bezuinigen op kunst en cultuur.

Kortom, we zijn de sigaar en we moesten iets doen en daar is de actiegroep de sigaristen uit voortgekomen. Dat zijn kunstenaars uit alle gelederen en ook mensen die geen kunstenaar zijn, maar
die wel vinden dat zij de sigaar zijn. Het doel van de acties is ervoor te zorgen dat er in de begroting van met name 2022 voldoende geld overblijft voor kunst en cultuur. De angst is nu dat kunst en cultuur volledig weggevaagd gaan worden.

Ik begrijp dat je de rol van ‘Generalissimo’ hebt in deze actiegroep?

Ja, er moet er toch een de commandant zijn… (lacht) En dat ben ik, want we hebben een heel strakke hiërarchie. We zijn zo fout als maar kan. We gebruiken de sigaar als symbool en we doen aan het ‘militaristisch anarchisme’. Dat is natuurlijk een totale tegenstrijdigheid, en dat houden we graag zo. Wie het niet begrijpt, heeft het eigenlijk al helemaal begrepen. Want wij zijn een ongrijpbare groep mensen die actie gaan voeren.

Dat zullen we met veel plezier doen, maar ook met harde hand. Op een ludieke wijze, uiteraard.

Wat zijn de voorwaarden om je bij de sigaristen aan te sluiten?

Je moet eerst door de modder van de gemeentelijke bureaucratie zijn gekropen. Je moet geploeterd hebben, zoals je in het leger je strepen ook pas krijgt als je de zwaarste beproevingen hebt doorstaan. Je moet wel je kleren vuil durven maken. Het wordt dus niet vanaf de zijlijn Hi-ha-happening en Uche-uche roepen, er wordt meer van je gevraagd. Er worden daden van je verwacht. Je begint als soldaat, en zo klim je langzaam op in de hiërarchie van onze ludieke, militaristische organisatie. Aan de andere kant garandeert het anarchistische element gelukkig dat we toch gewoon lekker doen waar we zin in hebben.

Verwacht je daar enig effect mee te bereiken?

Ja, we zullen geen speldenprikken gaan uitdelen, maar we zullen overal de boel gaan uitroken met stinkende sigaren zodat iedereen die van plan is die kunstbegroting te beperken, uitgerookt wordt. Zoals we alle onrecht omtrent die zoveelste ronde van onevenredige bezuinigingen gaan uitroken. Iedereen die gezapig in zijn stoel zit om dat verwoestende beleid uit te voeren zal door ons worden aangepakt. Dus vrijwel iedereen kan wel wat verwachten.

Wat kunnen we precies verwachten?

Het blijft nog even een mysterie. Bloed zal er zeker niet vloeien. Dat moet vooral heel duidelijk worden: we werken in de traditie van kunstenaars van Amsterdam en die hebben het toverwoord:
ludiek. Het zal allemaal ludiek zijn en er zal zeker geen geweld aan te pas komen. Wij gaan actie voeren op een manier waar iedereen met een glimlach naar zal kunnen kijken.

Geef een antwoord