Jongens en meisjes van de AH

Jongens en meisjes van de AH

  • Bericht auteur:
  • Berichtcategorie:Mensen
  • Bericht reacties:0 Reacties

Jongens en meisjes van de Albert Heijn

Beneden mij woont een hoogbejaarde man die qua leeftijd en conditie alle hulp van de wereld zou kunnen krijgen, maar hij houdt graag controle over zijn eigen leven. Hou je de deur voor hem open, dan bedankt hij je keurig, maar hij kijkt je tegelijkertijd aan met een verstoorde blik die lijkt te zeggen: ‘Hé uitslover, heb je niet in de gaten dat ik dat zelf ook kan?’

Vaak volg ik hem dan nog met mijn ogen en zie ik hoe hij met zijn rollator vriendelijk knikkend de mensen op het uitgebreide terras begroet. Buurtbewoners die nog goed ter been zijn noemen die uitbreiding van het terras een obstakel. Voor hem betekent het slechts meer gezelligheid.

Vervolgens koerst hij over de Nieuwmarkt die als bijna geen ander plein in de stad bijna dagelijks totaal van indeling verandert. Heeft hij die hindernis eenmaal genomen, terwijl hij af en toe van pijn zijn gezicht vertrekt, dan komt hij bij het fietspad voor de Albert Heijn te staan.

Fietsers rijden bellend en foeterend voorbij. Taxi’s sukkelen over de verkeersdrempel. Mijn benedenbuurman recht zijn rug en kijkt, genietend van alle levendigheid, om zich heen. Is er na lang wachten even de ruimte, dan steekt hij over en voordat je het weet staat hij in de Albert Heijn.

Daar wacht de laatste hindernis in de vorm van de paar treden omlaag naar de winkelvloer. Anders dan bij het fietspad hoeft hij daar niet lang te wachten.

Binnen seconden merkt een caissière hem op en met twee, drie meisjes van de AH wordt hij de trap afgeholpen zodat hij boodschappen kan doen.

Mensen die graag klagen zouden kunnen stellen dat die trap er helemaal niet zou moeten zijn, dat het ondoenlijk is voor mensen met een handicap, maar als je dan jongens en meisjes hebt zoals bij de Albert Heijn, die ogen in hun nek lijken te hebben en altijd bereid zijn te helpen, dan is die trap geen hindernis meer, maar een verrijking van het sociale verkeer.

Die trap staat dan opeens symbool voor de bereidheid om ook de zwakkeren onder ons te helpen.

Een echte Amsterdammer klaagt graag, hoor ik vaak. Sommige mensen gaan nog verder. Een Amsterdammer die niet klaagt is geen echte Amsterdammer. Maar de jongens en meisjes van de AH geven spontaan gestalte aan een veel belangrijkere eigenschap van Amsterdammers, namelijk dat we bereid zijn elkaar te helpen, als dat nodig is.

Geef een antwoord